Արճիսի կարոտը

[Verse 1] Նա քայլում է հիմա Արճիսի փողոցով, Հիշում է մանկությունը՝ լցված մեծ հույզով։ Այնտեղ, ուր արևը ժպտում էր իրեն, Ու հովը կանչում էր դեպի տուն, դեպի սեր։ [Verse 2] Նրա աչքերում դեռ կա լույսը գյուղի, Այն հին բակերը, որտեղ մեծացել է նա միշտ լուռ ու հոգու։ Կլառնետի ձայնը հնչում է հեռվում, Նա իր հուշերն է նորից կյանքի կոչում։ [Chorus] Օ՜, Արճիս, իմ հարազատ, իմ անուշ բնօրրան, Նա քո գրկում է գտել իր սրտի տունը ջերմ ու վառ։ Թող կլառնետը երգի, թող պարեն բոլորը միասին, Նա այստեղ է գտել երջանկությունն իր հին ու նորին։ [Verse 3] Նա նայում է սարին, որտեղ անցել են օրերը, Հիշում է ընկերներին, մանկության խաղերը։ Արճիսի հողը նրան ուժ է տալիս, Նրա սիրտը հիմա ուրախությամբ է լցվում ու ծաղկում։ [Chorus] Օ՜, Արճիս, իմ հարազատ, իմ անուշ բնօրրան, Նա քո գրկում է գտել իր սրտի տունը ջերմ ու վառ։ Թող կլառնետը երգի, թող պարեն բոլորը միասին, Նա այստեղ է գտել երջանկությունն իր հին ու նորին։ [Bridge] Թող հնչի երաժշտությունը՝ պարզ ու ուրախ, Նրա համար Արճիսը միշտ կմնա անգին ու թանկ։ Ժամանակը անցնում է, բայց սերը մնում է հավերժ, Իր հարազատ գյուղում նա միշտ էլ կլինի անկեղծ։ [Outro] Կլառնետը լռում է, բայց հուշերը մնում են, Արճիսի օրերը նրա մեջ միշտ կթրթռան ու կշնչեն։ Իմ Արճիս, իմ բնօրրան... Նա քեզ հետ է միշտ, հավերժական։