Սևադայի լռությունը

[Verse 1] Առավոտյան ժամը յոթին, երբ քաղաքը դեռ քնած է, Սևադան արդեն ճանապարհին է, հոգնածությունը՝ աչքերում թաքնված։ Նա գնում է դեպի խանութ, որտեղ խողովակներն են սառը, Ողջ օրը վաճառում է նա՝ մոռանալով իր ցավը։ [Verse 2] Մինչև երեկոյան ութը, հաճախորդների ձայնը լսվում է, Սևադան ժպտում է բոլորին, բայց սիրտը լուռ տանջվում է։ Նա այնքան բարի է, որ անգամ քարերն են նրան սիրում, Բայց երեկոյան տուն է շտապում՝ հոգսերն իր հետ տանում։ [Chorus] Օ՜, Սևադա, դու քո աշխարհում մենակ չես, գիտցիր, Ամբողջ օրը երկաթների մեջ՝ հոգնություն ես կուտակել։ Քո բարի աչքերում սերն էլ կա, ու կարոտը պարում, Դու երազում ես այն մասին, որ ընտանիքդ լինի լուսավոր։ [Verse 3] Նրա լռությունը՝ դա պաշտպանություն է աշխարհից, Նա ապրում է, որ չմեռնի այդ անվերջ հոգսից։ Սանտեխնիկայի խանութում, փոշոտ դարակների արանքում, Նա աշխատում է, որ իր երեխաներին երջանկություն բերի իր տուն։ [Chorus] Օ՜, Սևադա, դու քո աշխարհում մենակ չես, գիտցիր, Ամբողջ օրը երկաթների մեջ՝ հոգնություն ես կուտակել։ Քո բարի աչքերում սերն էլ կա, ու կարոտը պարում, Դու երազում ես այն մասին, որ ընտանիքդ լինի լուսավոր։ [Bridge] Ժամացույցը թակում է՝ ութը լրացավ դարձյալ, Նա փակում է դուռը, շտապում է տուն՝ հոգնած ու տկար։ Տանը կինն է սպասում, երկու երեխաներն են ժպտում, Սևադան գրկում է նրանց ու ցավը մոռանում։ [Outro] Առավոտյան յոթին՝ նորից նույն ճանապարհը, Սևադա... Սևադա... աշխարհի ամենաբարի մարդը։ Նա գնում է լուռ, սերն իր մեջ պահած՝ Տանը թողնելով սիրտը՝ բարությամբ լցված։